Претходен мој запис на оваа тема тука, плус и Бугарскиот кош на Боцевски.

Бугарскиот народ во принцип е добар, како и секој друг земски народ. И просечниот Американец, и Бугаринот и Македонецот (во политичка смисла) се добри простодушни луѓе кои имаат далеку поприземни интереси отколку тенденциите што можеби ги имаат нивните влади (не секој Американец би фрлал ураниум, не секој Македонец би ги продавал ЕСМ и воопшто државните ресурси ко што беше тоа пракса во минатото и особено важно, не секој Бугарин ги негира Македонија, македонскиот народ, македонското сепство, јазикот и обичаите: видете го примерот со ОМО Илинден Пирин кога баш во пресрет им излегоа Бугарскиот Хелсиншски комитет и Партијата на зелените).

Неоспорен факт е дека во бугарската државна политика има некоја Сан-Стафанско-носталгичарска жичка. Уште помалку неоспорен факт е дека има испрани бугарски мозоци кои насекаде (особено на Интернет и особено на Блогерај) шират анти-македонска пропаганда која мене воопшто не ми се допаѓа. Но, најнеоспорен факт е дека не сите Бугари се исти и најмалку што заслужуваат е плукање по нивните култура и традиција и исмевање од типот на „чим Бугарите влегоа во ЕУ, ќе се распадне“. Чим Бугарите влегоа во ЕУ, значи напреднале (бар во однос на Македонија), чим вие одите на одмор таму за да скинете невиност или да прошврљате и да се изнаживеете значи дека има далеку понормална свест и услови за тоа отколку кај нас.

За мене бугарската музика е Уикеда, а не Планета-ТВ (исто ко што српска музика ми се Џа или Бу, а не Пинк-ТВ). За мене Азис е исто што и Боки Тринаесто Прасе, без оглед на тоа кој каков пасош има. Не ги ни судам оние што посегнале по бугарски пасош во крајна нужда, со тоа што самите треба да си ги сносат последиците еден ден (сепак шпиунски навивам да им спроведат одлука за задолжително служење војска ).

Деновиве имав прилика да продискутирам со еден мој, слободнo да кажам, пријател Бугарин – Филип, кој на вас можам да ви го претставам како типот кој го уредува бугарскиот дел од Topics192 [каде јас го уредувам македонскиот, ама во последно време забушавам]. Она што ми остави силен впечаток кај Филип е што тој прифати нашата комуникација да се одвива на англиски, поради тоа што јас искрено сеуште имам проблем со бугарскиот, а веројатно и тој со македонскиот. Ист случај имав со еден друг Бугарин, Радуш, со кој неможејќи да се разбереме преку една бугарско-македонска лингвистичка импровизација, заклучивме дека поефективно ќе биде да збориме првенствено на германски (при што тој како постар и подобар во јазикот значително ми помогна во совладувањето на секојдневната комуникација, нормално сега ја затупев после двегодишна активна неупотреба за што си ја трескам главата секој ден, ама тоа е крајно офтопик).

Со Филип во нашите преписки чепнавме некои осетливи теми, кои ако пробаат да ги дискутираат овдеприсутните бугарски ултранационалистички блогери на мисија со исто така овдеприсутните македонски ултранационалисти најверојатно би завршиле во болница со мозочен излив од нервоза и срчи од мониторот кои ги добиле додека го удирале со глава.
Со негова дозвола, ви го иснесувам неговиот став од една наша преписка која се однесуваше на Македонско-Грчкиот спор, но став кој тотално го поддржувам:

Alexander was ancient Macedonian because he was born in the region of Macedonia. He did what he did in his lifetime, many years went on, many things changed, other people came and went, some stayed, some merged with others… societies are dynamic, especially over long periods of time. Are there people from Alexander’s bloodline now? Does it matter? I think not.Macedonians are people who live in Macedonia, no matter which one: Vardar, Aegean, or Pirin.

I agree with you and, of course, cannot deny anyone the right to be free. That’s a right absolutely anyone on this earth has and should not be striped from. I disagree with foreign interference unless human rights are being disregarded (like in Kosovo). [...]

The most important sentence I can write is what I believe: I believe any person has the right to decide who they are, but has the obligation to recognize and respect the others, so that there is peace on earth.

Филип брате, неизмерна почит! Можеби дополнителен кураж ќе ви даде дебатата во која Филип спори со една радикална Гркиња за името на Македонија.

Како и да е, ова е само уште еден пример во прилог на мојата теза. Исто така сакам да изразам јавна поддршка за блогерот Јанис за неговиот хуман гест.

Сега, очекувам прво да ми се пуштат македонските националисти именувајќи ме ко предавник, па бугарските експерти да ме прогласат за Бугарин и на крајот Константин Павлов да дојде да измрчи нешто иронично ама со благ осмех. И така сите среќни и весели, един народ в 192 држави.

Video: Wickeda @ Club Castro, Skopje