- Перче, дај бе научи да збориш ако ништо друго бар англиски.. тибам Французот и Франкофонија, и Париз и све.. – му свикав откако сто пути се обидов да му кажам дека ми се оди дома, а тој продолжи да ме гледа како теле.

- Damn, I can’t understand a word you say.. and don’t mention Paris! – одеднаш срипа, гневно ко да сум му опцул мајка.

- Ама шо ми плачеш, знаеш дека не те разбирам. Ај батали.. стока си жими све.

- Don’t get angry, we can always shut up and stare in the stars, like we used to do when we were kids.

- Абе остај тоа, глеј ти небово какво е, милина.. ти текнуе ко копиљаци коа чмаевме по цел ден..

Педерчето ми беше најдобар другар. Мислам, не беше педерче, туку така си го викав. Мислам дека се викаше Жан, Жак или некое слично мон-амур име. Не знам како залутал на Балканите, но мене ми се погоди. По цел ден го дрвевме заедно, се смеевме и направивме доста важни муабети, почнувајќи од есенцијално-онтолошки теми, па се до секојдневно-еротски. Педерчето беше некоја чудна спојка од Декарт и Дон Жуан. Ако бил Француз тој Дон Жуан, нормално. Зборот ми беше дека филозофијата и шмекањето му беа примарни вештини.. имаше некоја систематика во двете. Не сум сигурен за што расправаше, ама во глобала звучеше добро. Па, францускиот е ептен милозвучен, така што и да не зборувавме за филозофијата воопшто, пак ќе го ме пленеше на некоја друга тема.

Добар човек беше педерчето. Носеше многу секси чорапчиња, нит превисоки, нит прениски.. Имаше и доста пара, неговите му фрлаа секојдневно. Ама пред се` беше другар, и тоа лојален.

Во тоа време, јас бев у гомна до гуша. Мислам, далеку од криминал, далеку од понављање или слични срања, ама едноставно гомната ги осеќав го под брада, ми смрдеа нон-стоп и идеа по мене како да сум им згрешил нешто. А јас всушност бев еден од нив.

- Не мерси перче, не можам да џвакам, ми испопаѓаа забите од хорсот – му реков на убавецот кога ме понуди со мастика и му се искинав од смеење.

- What’s funny? – ме праша нешто унеѕверено.

- Добар сум бе, уживај..

- OK brother.

- Абе сакав да те прашам нешто.. ама срам ми е, ептен ми е непријатно.

- A?

- Абе ми смрдат чорапите перче. Многу. Труе.. ги перам копитата ама нејќе бе, смрди. А незгодно ми, не дај Боже со цура да бидам у ситуација, се соблакам и смрди..

- You spend too much time with me bro. Why don’t you get yourself a girl or a buddy that you can have a proper conversation with?

- Абе чорапите! – му свикав, и ја соблеков патиката.

- Damn fool, put it back inside.. it stinks like a dead man!

- Епа тоа ти кажувам, глеаш, смрди..

- I want to see you going down with girl and then, the moment comes, when you have to pull your shoes off – ми се искези у фаца педерчето

- Ај у реду е, смеј си се – со малце повредено его си ја спуштив главата и се загледав негде у земја

А стварно, чорапите ми беа отров. Копаа на мртво, на нешто органско ама умрено, на некое вишо соединение, ги напаѓаа човековите сетила и делуваа како нервен гас. Како предвесници на апокалипсата беа гадните токсично-радиоактивни чорапи. Мислам дека ако ги фрлев на ѕид ќе се залепеа и ќе оставеа трајна лочка. Чорапите се огледало на човекот, жими све, чув еднаш. А којзнае, можеби стварно чорапите се огледало за човека – но моите смрдливи другарчиња ја симболизираа мојата смрдлива душа, која знае да остави неисчистива дамка?! А ако земев во предвид дека педерчето имаше некоја си марка шебачки чорапчиња, па како му стоеја.. и му мирисаа на омекшивач! Курвата од петти увек носеше курвински мрежести чорапи, дедото интелектуалец што ја мањачеше носеше ретро доколенки а син му, кој беше поп или некое такво чоече, и зиме и лете носеше вунени. Да му ебам, има ептен врска.. затоа сиромавите носат испокината парталави чорапи, затоа сељаците ност бела чорапа на кондура, затоа у мода се ниски шебачки чорапчиња, затоа фудбалерите носат високи чорапи со штитници..

Тоа размислување за чорапите ме накурчи, и тоа многу. У курац, значи јас сум одвратно смрдливо копиле? Значи смрдам од внатре.. епа трулата чорапа смрди и во скапа патика! А француското педерче, мисли дека ако дошол од Франција и има чичка нови чорапи може да ми шета по живци како Наполеон. Лицемерно копиле, со чорапчиња од „Ползела“!

Се изнервирав, ја земав секирата, го најдов педерчето и го утепав без око да ми трепне. Цел беше облеан во крв. Дури и неговите тазе прани чорапчиња беа натопени и се цедеа.