Вака денес изгледаше амфитеатарот 10 на Правниот Факултет “Јустинијан Први” – Скопје (клик за зголемено)

Трибината за одбележување на 1968 и за одбележувањето на почетокот на студентското освестување кај нас помина во знакот на гласната музика, револуционерните симболи и радикалните говори. Имаше преку 50 гости, аплаузи, зезање, но што е најбитно, за прв пат на настаниве што сме ги правале, се почувствува атмосфера, лебдење во воздухот, идеја, што знам, многу повеќе неартикулиран жар во очите отколку конкретна акција..

Малку фали да се разгори – сепак тоа “малку” подразбира координација, организација, посветеност. За нас, освен добар провод и здобивање со поддршка за она што го правиме, со настанов ни дојде и голема одговорност.

За сите кои бевме присутни во тој амфитеатар, мислам дека она што се случуваше беше едно големо искуство. Јас досега такви работи сум гледал само на нет. Сега тоа успеавме да го даунлодираме во амфитеатар 10 на Правен..

Еве по некоја слика:

Горе лево Анастас, долу лево Борјан, десно Иван го запоседнаа УКИМ

Walking towards the Revolution

“Да бидеме реални, да го бараме невозможното!”

Дел од публиката пред почетокот на настанот, во прв ред Fighting Windmills, во последен ред Димче Апасиев

Борјан, Дамјан, Анастас, Кире и Иван задскриен – почетокот на настанот

Борјан го најави Иван, а овој брилјираше со својата најавна поема во проза, “Лудак”

Дамјан дава историски осврт на 1968мата

“Сакам нова 68ма!”

Студентскиот (не)стандард – Кире критикува

Мојот говор

Лепењето на налепницата што ќе го смени светот

Самата налепница што ќе го смени светот

Налепницата беше добро воспримена од публиката

Излеговме на улица. Моравме. Жешко беше.