Статијава излезе пред некој ден (мислам дека 17ти) на насловната страница на грчкиот левичарски весник Авги. Потпишани како ко-автори сме јас и Димостенис Пападатос (Димос сепак ко уреди текстот бидејќи знае грчки ). Неговата намера беше текстот има пред се ироничен тон. Благодарност за преводот од грчки на македонски до Томи од Антинационалистичката Антимилитаристичка Иницијатива.

СРЕДБИ

SICKNESS HAS FUN

На Анастас Вангели и Димостенис Пападату – Анагностопулу

ДОДЕКА водачите на нашите земји разменуваат писма и комплименти во вид на паралелни монолози, покриени од страна на регрутираните средства за јавно информирање, а со оглед на тоа што не се наоѓа во нашите краткорочни планови да станеме премиери на нашите земји, помисливме да ставиме неколку мисли во еден заеднички текст, со цел да покажеме дека понекогаш, како и да гледате на работите, пореметеноста може да биде и забавна.

Во силната Грција се случува нешто веројатно предвидливо.

Една Влада која се дави во скандали и во социјално незадоволство, и една партија исто така корумпирана, без доверба и подбивна каква што е ПАСОК, се натпреваруваат во патриотската лутина по повод писмото на Груевски испратено до грчкиот премиер. Ако не постоеше национализмот на другите (Македонците н.з), ќе требаше да го измислиме, затоа што сега се дава прилика да се посочи кон него како национализам кој го минира мирот, а кога станува збор за “нашиот” (грчкиот н.з,) национализам, тој е патриотизам, потполно легитимен иако директно заканувачки: “Крајниот национализам (на другите) жнее бури ”. Госпоѓа Бакојани не алудира (се надеваме) дека одиме кон војна, но како и да е, не беше сигурно една изјава на солидарност, барем не кон оние во соседната држава кои не се согласуваат со Груевски.

Со истата “логика”, етничките малцинства надвор од Грција треба да се заштитуваат според меѓународните стандарди. Во Грција, пак, живееме една светска уникатност: овде не постојат етнички малцинства. Додека за некои пак “славокомунистички бегалци”, не е можно да се враќаме 60 години назад и да зборуваме за конфискација и спонзорирани етничко-социјални друштва. Демек да гледаме само напред, па и ако за тоа треба ANT1 да го оживее ЈЕНЕД (поранешен канал на армијата н.з.): “Скопјаните ги покажуваат нивните намери ” со средбата во Лерин. Лоши намери од нив; вооружување од Саркози за нас. Или да погледнеме напред како господинот Папатемелис, кој, ако не постоеше Македонското прашање ќе го паметевме само по забраната за работа на ноќните клубови после 2.

Во горделивата Република Македонија, пак, неодамна открија едно племе од Хунза во Пакистан, вистински наследници на Александар Велики. Тоа посебно племе, живееше изолирано две илјади години, чувајќи ја тајната на Македонската империја. Еден куп “научници” кои се вмешани во случајот даваат “неверојатни” факти: Македонците и Хунзите делат ист генетски код, нивните јазици имаат заеднички корени и нивните традиции и симболи доаѓаат од античко време… Кралското семејство, односно кралот лично ќе испраи порака до народот на 18 Јули на еден голем хепенинг на централниот плоштад во Скопје, ќе бидат прошетани низ земјата, ќе сретнат високи официјални личности , но и челникот на Црквата, а во целата еуфорија дури и се спомена отварање на Музеј на Македонската Култура во Пакистан, за Хунзите да имаат еден спомен од земјата на нивните предци. Тоа што Хунзите се муслимани, дека беа освоени од Британците – генерално, нивната комплицирана историја – изгледа не загрижува никого.

Натаму, во центарот на Скопје осамнаа постери: “не одете на одмор во земји што го негираат вашиот идентитет”. Станува збор за една кампања за зацврстување на националниот идентитет, а веројатно и на внатрешниот туризам: на другите постери на кампањата пишува “Ја сакам Македонија”. Бизарноста е во тоа што од најтуристичкиот дел на земјата, Охрид, истите тие денови, беше јавено за напади и изнудување пари од скопски туристи, како кулминација на една тивка нетрпеливост помеѓу Скопјаните и Охриѓаните веќе повеќе години.

А што се однесува до Македонците од Егејот, за тоа колку некој навистина е трогнат од нивната судбина сведочи фактот што на пример, за скржавите луѓе се користи терминот “Егеец”, како анегдота. А за правата (кои неминовно им следуваат н.з) – политичарите се сеќаваат на нив само кога треба да освојат поени од тоа.