Во британското издание на Неделно време (Сандеј Тајмс де), излезе една статија насловена Принципот на среќа може да ја измени политиката.

Колумната е инспирирана од тезата „време е да се фокусираме не само на GDP, туку и на GWB (general well being).“ А таман нашите политичари се научија на GDP, све нешто ново им истекнува на овие од Запад..

Всушност, „благосостојбата“, изразена преку мерката quality of life, е концепт кој ги обединува психологијата, социологијата и демографските состојби, поставувајќи ги напоредно со економскиот фактор. Единственото нешто во Републикава што го имам чуено и видено на оваа тема беше едно предавање на Ивица Боцевски.

Како и да е, „политиката на среќа“, веќе зема замав во светските политички текови.

It suggests a new direction. Since the late 19th century, when the majority of male adults got the vote, economic improvement has been the main preoccupation of politicians. Whether they promised more for everybody or a “fairer” distribution of existing wealth, the electoral bribe of material enrichment was assumed to work with voters.

Of course MPs have always known that other things matter, too. Housing and transport became important policy issues in the 19th century and education and health in the 20th century. But the pre-eminence of an economic policy, directed towards growth or redistribution or both, has never been seriously questioned. [...]

Во Британија идеолог на оваа политика е Дејвид Камерон (кој инаку е важна фигура за Македонија; всушност, тој е автор и на текстот The Macedonian Job; ама и беше видно избламиран по една „афера“ на негов пиун со Орце Камчев). Камерон е лидер на Конзервативците (ториевци, неолиберали, тачеристи) и главна противтежа на Тони Блер.

Овој концепт на среќа, како фактори на „калкулирањето“, односно „евалуацијата“ на среќата ги зема слободата, стандардот, животната средина, културните богатства и сл. Весникот Економист секоја година спроведува истражувања за состојбите во светот, и се доаѓа до навистина зачудувачки резултати.

За 2005, земја во која граѓаните биле најзадоволни од својот живот е Ирска со индекс 8,33; Сингапур е на местото бр. 11; САД на 13;  24. Белгија 25. Франција, 26. Германија, 27. Словенија (!!!).

Кина се наоѓа дури на 60-тото место. Еве ги резултатите тука. Инаку, синдромот на Источно Европските земји (далеку пониска сатисфакција отколку што би требало да имаат со моментните економски состојби), го манифестира Русија, која се наоѓа на 105-тото место, со индекс од само 4,8.
Нов момент, во оваа фрка околу среќата, благосостојбата и сл., беше идејата за воведување „настава по среќа“, односно, „учење среќа“ .

THERE has been a surge of interest recently in the idea of “teaching happiness” in schools and universities, sparked by the decision of Anthony Seldon, headmaster of Wellington College in Berkshire, England, to include courses on happiness in the school curriculum. The initiative is supported by Tal Ben-Shahar, who teaches a psychology course in happiness at Harvard – the largest course at the university, with 855 students. [цела статија]

Еве една статија во која авторот на концептот на среќата гледа како на обид за раководење со нечив живот, односно обид за манипулација и сл.

“We should be thinking not what is good for putting money in people’s pockets but what is good for putting joy in people’s hearts,” noted Mr Cameron recently. The Conservative leader, like other advocates of this Big Idea, tends to counterpose happiness with economic prosperity. What they all argue is that concern with prosperity and economic growth causes unhappiness. The project of linking unhappiness with economic development has as its target human ambition. High expectation, hard work, aspiration for material possessions and discontent are increasingly represented as human failings in today’s therapy culture. Cultivating an electorate with low expectations appeals to officials who have very little to say or offer.

To prove their case, happiness entrepreneurs regularly produce surveys that purport to demonstrate that despite all their wealth, people today are far more unhappy than in the past. [...]

In reality, neither experts nor clever policies can make people genuinely happy. Freud may have been a little cynical when he suggested that his objective was to “convert neurotic misery into ordinary unhappiness”. But he understood that true happiness was an ideal that we pursue but rarely achieve. Nor is that a problem. A good life is not always a happy one. People are often justified in being unhappy about their circumstances and surroundings. Discontent and ambition have driven humanity to confront and overcome the challenges they faced. That is why people like the Controller in Brave New World want us live on a diet of “feelies” and “scent organs”. That is also why we should be suspicious of experts who seek to colonise our internal life. [цела статија]

Еве уште еден текст на Сандеј Тајмс во врска со идеите на Дејвид Камерон.

Мојот став кон оваа тема мислам дека јасно може да се види од последната колумна во Неделно. Уште еден обид да се замае обичниот човек, „леб и игри“, „сома и оргии“, визионерство, насмеани лица, сето тоа за зпазување на интересот на елитите. Среќата, благосостојбата, к`сметот, или како и да го наречете, е нешто возвишено, нешто недостижно.. впрочем, целта на оваа политика е подобрување на состојбите на графиконите во Економист или сл.