[на темата сакав да споменам нешто и за колонијалниот менталитет и чекањето некој од странство да ги реши проблемите, но тоа за друг пат]

Повторувам, не сум го видел сеуште весникот, еве како одеше мојата преписка со нив:

Неделникот Глобус во својот новогодишшен број сака да објави имиња на 50 најистакнати личности од различни профили што оставиле белег во македонската историја. Од тој список на 50 најдобри очекуваме да ни издвоите пет за кои вие сметате дека се супер значајни.

Nema problem.

Samo me interesiraat i ovie detali: treba i kus tekst vo vrska so toa? I koj vremenski period go obrabotuvate?

Nema ogranicuvanje, i nema potreba od tekst samo iminja….

еве ја мојата листа, пред се на личности од дваесеттиот век, некои и од современата историја. критериум ми беше нивното регионално и глобално влијание

Јанаки и Милто Манаки, фотографи и филмски сниматели
Лазар Мојсов, дипломат
Васил Тупурковски, политичар (жив)
Јордан Поп Јорданов, физичар (жив)
Дарко Панчев, фудбалер (жив)

Ама ти не се прочитал добро. Значи бараме педесет имиња од кои треба да издвоиш пет најдобри

значи да направам листа на 50 имиња и да ги категоризирам по области, и да извојам пет најдобри? не ми е целосно јасно?

Нема потреба од категоризација
Да треба список од педесет луѓе, од кои ќе ставиш топ пет (за тебе најзначајни пет)

eve vaka, boldiranite mi se top 5. kriteriumot mi e 19ti i 20ti vek i da ima vrska so makedonija ko drzhava, a vo kontekst na regionot i svetot.

Политичари, дипломати и државници
Лазар Мојсов
Лазар Колишевски
Васил Тупурковски
Киро Глигоров
Крсте Црвенковски
Срѓан Керим
Бранко Црвенковски
Петар Гошев
Никола Груевски
Љубчо Георгиевски
Никола Кљусев
Михаило Апостолски

Револуционери, идеолози, „добри и лоши“
Гоце Делчев
Борис Сарафов
Никола Карев
Даме Груев
Јане Сандански
Павел Шатев
Димитар Влахов
Коле Чашуле
Панко Брашнаров
Методија Андонов – Ченто
Тодор Александров
Иван Михајлов
Владо Черноземски
Драган Богдановски
Мицко Крстевиќ
Ѓорѓи Пулески
Крсте Мисирков
Димитрија Чуповски

Култура , уметност, книжевност
Браќата Манаки
Лазар Личеноски
Блаже Конески
Венко Марковски
Кочо Рацин
Милчо Манчевски
Александар Станковски
Есма Реџепова
Горан Стефановски
Влатко Стефановски
Тоше Проески
Симон Трпчевски
Гоце Смилевски
Никола Маџиров

Спорт
Дарко Панчев
Горан Пандев
Петар Наумоски

Наука
Јордан Поп Јорданов
Ѓорѓи Ефремов
Иван Катарџиев

–
edit: После можноста да го видам изданието, побарав од редакцијата во следниот број да го објави следниот текст:

Минатата недела имав можност да учествувам во анкетата во врска со личностите од македонската историја, што ја спроведе магазинот “Глобус”. За жал, поради недоволната транспарентност на новинарот со кој бев во контакт и поради потфрлувањето на редакцијата да ме консултира пред објавување на крајниот текст, се случи недоразбирање кое верувам дека може да му наштети на мојот углед (во голем дел стекнат токму преку страниците на “Глобус”). Сепак, вистината е следнава:

- Јас до редакцијата не испратив една компактна ранг листа, односно “топ 50 листа”, како што беше објавено
- До редакцијата испратив повеќе листи, со личности од повеќе области; освен јасната поделеност помеѓу категориите, постоеше и горе-долу некаков баланс помеѓу нив. Со отфрлањето на категоризацијата од страна на редакцијата, е изгубена смислата на мојата листа.
- Освен петтемина болдирани (Манаки, Мојсов, Тупурковски, Панчев, Поп Јорданов – избрани по категории), јас не издвоив ниту една друга личност над останатите.
- Во ниту еден момент не бев известен дека можно е мојот список да придонесе во гласањето за “најголем Македонец на сите времиња” – во таков избор не би се согласил да учествувам во никој случај

Оригиналниот резултат на мојата комуникација со редакцијата на Глобус беше моја листа оригинално на повеќе од 100 личности од македонската историја (од 19, 20 и 21 век) кои ги сметам за значајни кои ги светов 50, а петте болдирани (Манаки, Мојсов, Тупурковски, Панчев, Поп Јорданов) се оние кои субјективно ми оставиле најсилен впечаток, а оставиле белег во македонската историја. Во исто време би сакал да истакнам дека во ниту еден момент не сметам дека може да се одлучи која е таа една најважна личност (историјата е процес, кој го движат идеи и луѓе, и иако поединците може да имаат огромно влијание, крајно неблагодарно е да се рангираат или слично). Ова не е ранг листа, ова е група на 50 значајни имиња (она што беше оригинално и побарано од мене).

<следи листата како што е објавена погоре>

Simultaneously, after surviving the peer review, another article I authored, on the politics of memory of the communist past in Macedonia, has appeared in this year’s edition of the yearbook (and the first edition as a journal) titled History of Communism in Europe, published by Zeta Books, a Romanian company that publishes works in the field of arts, humanities and social sciences. The journal is edited by the Institute for the Investigation of Communist Crimes and the Memory of the Romanian Exile (long and pretty assertive name) from Bucharest.

The journal also features a piece by Vladimir Tismaneanu, a renowned Romanian-American intellectual and an author of the seminal work “Fantasies of Salvation: Democracy, Nationalism, and Myth in Post-Communist Europe”, one of the most important books on the political, social and especially the discursive change in Central, Eastern and Southeast Europe after 1989.

My article, on the other hand, outlines and critically examines three main sets of narratives regarding the memory of the communist past in Macedonia and subsequently three images of Yugoslavia that have been generated in the Macedonian context – continuity, centered around the embeddedness of Yugoslav communist past in the contemporary macedonian context, marked with the idea of “uninterruptedness beyond interruptions”, caused by the lack of a sudden and clear-cut regime change; nostalgia, based on the idealized image of the yugoslav past; and the revisionist-victimizing narrative, which confronts the mainstream image of Yugoslavia as a benevolent hegemon, sees communism as a dark chapter of macedonian history and is dedicated to delegitimizing its remnants today. And for the ones that will judge me even before reading the paper – yes, I devoted a significant portion of my article to the points of divergence between the “Soviet” (or the “Eastern”) type communism on one hand, and the Yugoslav type on the other (in fact, I see the flawed assumption that Yugoslavia was part of Eastern bloc as one of the reasons of the radical anti-communist attitudes and the development of the so called revisionist-victimizing discourse).

However, what I have failed to discuss in this article, but will be interested to cover in some of my future works, is the debate on the term communism itself. So far, I have received several critical comments that the term “communism” is not suitable for describing the “previous regime” (both in Yugoslavia and the Eastern bloc). This argumentation comes primarily from the orthodox Marxist campus, which states that “a communist state can not exist, since only a stateless society is a communist one”. Other arguments go in the direction that the ruling elite only abused the communist ideals; some point to the fact that most of the states seen as “communist” in Europe, in fact bore the prefix “Socialist”.

There is no doubt that these arguments make sense and should be taken in account, especially in the analytical discourse that aims to make original and critical contributions in the field. However, in my perception, these remarks are not sufficient for one to abolish the term “communism” in the analytical work, especially in the field of political anthropology and sociology. When authors use the term “communist regime”, they refer to the regime that was dominated by the Communist Party (which was the sole legal political organization entitled to participate in the political process), in which various communist platforms, adjusted to the local context and the interests of the local communists was the program on which societies ran. Similarly, when using the term “communist past”, one does not refer to an alleged past in which the communist ideals were fully implemented and communism-by-the-book was achieved, but to the time of the regimes governed by the leaderships of the Communist Parties, in which communism of this or that kind resembled the dominant set of values and beliefs.

Yet, terms are not innocent, and perhaps the future work needs to be more open and address this dilemma. In my discussions so far, I have proposed usage of terms such as pseudo-communism, pseudo-socialism, or quasi-communism/socialism, that will address both the dominant ideology embedded in the state institutions, but will also point to the deviation of the particular set of values from the original doctrine. One could also debate the usage of the term “communism” to describe those regimes, compared to the use of the term “liberalism” or “democracy” when describing the present.

Еве го барањето на новинарката на Глобус:

Живееме во време кога исчезнуваат големите претпријатија, големите фабрики , во време кога синдикатите стануваат застарен модел на функционирање, наспроти тоа имаме појава на мали ситни претпријатија . Оттаму големите општествени структури не постојат и општеството е на еден начин атомизирано. Звучи можеби апсурдно но ние се менуваме така што исчезнува каква било критична маса за каква и да е промена. Дали се движиме кон никаде?

Се соочуваме со реален проблем од неможност од формирање на критичка маса која ќе одреди во кој правец се движи општеството.

И самите сме сведоци дека последните настани, (изборот на претседател на ЗНМ и упадот во А1) само потврдија колкава е расцепканоста на новинарската фела на пример. Не можат да се обединат по ниту едно прашање и да си го подобрат својот статус во општеството.

Опозицијата едвај успева да го собере маса луѓе која јавно ќе изрази одредено несогласување со политиката која ја води владата.

Македонија се движи назад кон некои форми на преддржавност и на преднационалните форми. Дали и вие го делите тој впечаток?

Ова беше мојот одговор:

Македонија, како и голем дел од остатокот од светот, е затекната од глобална економска криза, но и од еден паралелен процес на криза на вредностите и значењата. Во моментов македонското општество сеуште се наоѓа во фазата на див, незауздан и нерегулиран натпревар за акумулација на економски и политички капитал, во кој не се санкционираат „фаули“ и виртуелно, се‘ е дозволено. Не би се согласил со констатцијата дека општеството е атомизирано, но дефинитивно поминува низ еден процес на рефрагментација. Се бришат постоечките граници и начини на организација, а се исцртуваат нови. Во Македонија тоа е и олицетворено со прекројување на идентетските граници и редефинирањето (ребрендирањето?!) на нацијата, популарно наречено „антиквизација“. Меѓутоа, во Македонија немаме воведување на претполитички и предмодерни категории, туку напротив, процес на една деветнаесеттовековна „модернизација“ и (додадено: псевдо) Европеизација – дискурзивно, со дисеминацијата на национални митови на етногенеза и континуитет од антиката до денес; што е особено видливо во инкорпорирањето на неокласичната естетика во архитектурата и применетата уметност поддржана од државните институции. Во исто време, крајно парадоксално е што државата на еден таков начин се реши да навлезе во јавната сфера.

Плоштадот „Македонија“ е најдобра слика за прецртувањето на општествените линии во една игра без правила и фаули – целосно арбитрарно, со матна правна позадина и уште помалку политички аргументи, државата „ја исцрта“ срцевината на јавната сфера – плоштадот во главниот град – со тараби, еден вид „ѕидови“. Овој случај е и добар показател и за апатичноста на граѓаните, кои во Македонија, наместо актери, имаат многу повеќе улога на публика (па дури и на не-публика, односно целосни странци кои не се во никаков однос со главните политички случувања). Но освен апатичноста, тоа е и показател за судирот на најразлични интереси и она што вие го нарекувате „атомизираност“ на јавната сфера.

Оние кои од неможноста да го најдат своето место на големите вагони, оние кои не можат да станат дел од големите успешни приказни, се приморани да се впуштат во потрага по својата среќа и често пати наведени на одбрана на својот интерес, па по цена и на конфронтирање со или напад на туѓиот интерес. Се разибра, тоа е погубно за солидарноста, довербата и капацитетот на граѓанството да промени нешто во ова општество, не само во врска со плоштадот, туку во врска со сопствената иднина (на пример, никој не се буни за откупот на земјиштето наметнат на македонските граѓани од една страна, и подарувањето земјиште туку така на пакистански граѓани од друга).

Но, немањето критичка маса и не е случај само со Македонија, туку повеќе или помалку со целиот свет. Иако овде граѓанските иницијативи и акции се на едно депримирачки ниско ниво, сепак тоа е дел од глобалниот тренд на пацифицирање, неутрализирање и припитомување на секој импулс кој настанува вон матрицата на моќта (а тоа повторно се, големите економски и политички бастиони). Личниот комодитет и непосредниот, приземен личен интерес да се биде на сигурно, за многумина е подраг од потенцијалните непријатности на јавниот ангажман. Студентите гледаат како нивните колеги во Британија „јадат пендреци“ затоа што ги бараат своите права – но за многумина тоа не е слика на хероизам и револуционерност, туку слика на пар лудаци кои „сами си го бараат“, затоа што „ведната глава, сабја не ја сече“. На македонската филијала на глобалното студентско движење „Слободен индекс“, се гледа како на пар Дон Кихотовци кои нема никогаш ништо да сменат. Дополнително, додека сите се фасцинирани од непоколебливоста и достигнувањето на Викиликс, без трошка изненадување гледаат како се стега обрачот околу нив, и го чекаат моментот кога конечно Викиликс ќе падне. Македонските новинари на пример, во ниту еден момент не дадоа свој придонес во одбраната на слободата и откривањето на дубиозните тајни од страна на Асанж и компанијата; но тоа и не изненадува – впрочем, тие имаа можеби и повисоки бариери да се солидаризираат меѓусебно кога слободата на медиумите во Македонија беше на удар.

Сликава (кликнете на неа за цела верзија) ги покажува неработните денови за 2011 согласно Законот за празници на РМ, преземена од тука, фала @twibi

Е сеа, од сликава јасно се гледа следново:

Сите граѓани на Македонија имаат минимум 11 празници (државните празници)

Граѓаните етнички Власи и Срби (евентуално Роми, Албанци и евентуално Бошњаци или Турци, ако има такви) кои се православни верници имаат по еден празник на нивната етничка заедница и дури пет верски празници (вкупно шест екстра празници, или вкупно 17 преку цела година).

Етничките Македонци, кои се православни, имаат пет верски празници, но немаат празник на етничката заедница и затоа имаат вкупно 16 празници во текот на годината.

Граѓаните етнички Албанци, Турци, Роми, Бошњаци (евентуално Срби или Власи, ако има такви) кои се муслимански верници, имаат по еден празник на нивната етничка заедница и три верски празници – вкупно 15 празници во текот на годината. Исто е за граѓаните од истиве етнички заедници кои се Католици.

Етничките Македонци, кои се муслимани, имаат три верски празници, и вкупно 14 празници во годината. Исто е и за етничките Македонци католици.

Евреите имаат само еден екстра празник (под претпоставка дека и етнички се декларираат како Евреи) и имаат вкупно 12 празници преку цела година.

Заклучок: Етничките македонци атеисти, односно оние кои не се Православни, Католици, Муслимани и Евреи немаат ниту еден екстра празник на 11те државни. Исто е и за оние кои се атеисти а не се етнички Албанци, Турци, Роми, Власи, Бошњаци или Срби.

It is more than legitimate for one to criticize the Macedonian government and the introduction of the “remote family” rhetoric; however, that does not waive the right of respecting the distinctiveness of the Burusho people. The mocking on the “Hunzas” has been grdaully becoming a sheerly prejudiced rhetoric and an act of “Othering”; a very good illustration of orientalistic attitude towards the people imagined as exotic semi-barbarians from the far-away mountainous lands, being different than “us” – not just different, but lesser and totally inferior because of their background. Maybe people derive pleasure out of deriding them, believing that that way, they manifest their own superiority.

The sad part is that this issue has emerged in a culture that has been an object of orientalism as well. The people of Southeast Europe have been often generalized and portrayed as crude and uncivilized, belonging to hostile peoples bearing complicated names. Alas, we didn’t learn our lesson of our own experience. [READ MORE]

1. Немојте веќе кромиди. Ако сте решиле да преземате статија од Онион (како на пример Дневник), или од српскиот Њуз Нет (како денешен Вечер кој уште пак уште проба да се вади дека се’ било шала и „своевиден пандан“, и Инпрес), или пак од некој си таму блог (како лани кога повеќе македонски медиуми преобјавија измислена вест за откритивањето на гробот на Александар па ни се смееше светот), направете ги следниве работи: а) проверете ги останатите вести на медиумот од кој преземате вест (на пример на Онион видете го ова; или ова на Њуз нет); б) побарајте ја истата вест, особено на Google News за да видите дали има бар уште еден извор (и секако, колку и самиот втор извор е валиден).

2. Проверете за што зборувате. Ако зборувате за анкета, побарајте ги изворно резултатите, а не само нивно толкување. Ако зборувате за книга, најдете ја, и прочитајте ја. Ако зборувате за филм, гледајте го. Скоро ми се случи со фамозната анкета за перцепциите на граѓаните да ми биде допуштена таква слобода, да говорам без да ми бидат проверени бројките. Јас можев да измислам целосно нова приказна и никој да не примети, затоа што не ми беше побарано да приложам факт. Тоа не смее да биде допуштено.

Од друга страна, особено срамно е побркувањето на одредени личности; на пример мешањето на Жарко Трајаноски со Жарко Јордановски. [fail што ја праам грешката од подоле]

3. Гуглајте ги луѓето кои ги вклучувате во вестите, со цел подобро да се запознаете со нив. Моето лично искуство до сега: во еден ден ми се јавува новинар зашто му требало комуниколог; ми се јавува друг новинар затоа што му требало социолог; ми се јавува трет новинар затоа што му требало историчар. Јас пак, не сум ништо од тоа и затоа во конкретниве примери, ми беше непријатно и нелогично да ја прифатам понудата. Податоците за мене, и службени и приватни се достапни онлајн, а во крајна нужда, секој може да ме праша што ми е струката пред да ми постави прашање (истово важи и за сите останати).

4. Крајно време е да се прекине со промашувањето лични имиња и презимиња и имиња на организации. Моето лично искуство е дека ме пишуваат Атанас или пак Вангелис; но ајде ете јас не сум толку битен – но неопростиво е што сеуште му се промашува името на претседателот на државата (Ѓорѓе, Ѓорѓи, Георги, а тој е Ѓорге), и на еден куп важни личности (најчесто се мешаат презимињата -овски/овска со -оски/оска и обратно).

Се промашуваат и имиња на институции исто така – на пример, наместо “Центар за истражување и креирање политики” сум имал можност организацијата во која работам да биде претставена како “Институт за..”, или “Центар за истражување” или “Центар за политики” и различни комбинации на истово. Особено голема грешка сепак се прави со еден од најголемите актери во цивилното општество во државава, Фондацијата Институт Отворено Општество Македонија, која е нарекувана СОРОС (со капс лок, како да е тоа акроним од некој назив).

5. Бидете поодговорни кон оние кои ги вклучувате во известувањето. До сега, сум барал авторизација на многу мои придонеси за различни медиуми, но ретко кога тоа мое право ми било испочитувано. Изјави ми се вадени од контекст, ми се кратени и цепкани и на различен начин погрешно употребени.

Се разбира, има уште многу недостатоци кои треба да се исправаат, но од негде мора да се почне, не?

Според светските стандарди во производство на првиот вселенски брод, во случај на космички судири, новите небески летала ќе имаат само надворешни деформации, а нема да можат целосно да се искршат

Специјално од НАСА
Милена Ѓорѓиевска

Првиот вселенски брод за Скопје е готов. Прототипот на новите летала вчера официјално беше промовиран во НАСА центарот. Паркиран на црвен тепих пред фабриката “Јутонг”, спакуван со црвена панделка, вселенскиот брод беше изложен на тест пред македонската делегација од Министерството за транспорт и врски, експерти од Машинскиот факултет во Скопје и претставници од Космичката Програма.

Според првата варијанта на изложеното летало, која ќе се поправа уште неколкупати пред да се заврши комплетно, двокатните вселенски бродови нема да може да се кршат. Тоа значи дека, во случај на космички судири (со астероиди, грчки или вонземки летала), при удар на вселенскиот брод со предниот дел, превртување на покрив или, пак, паѓање на една страна, ќе има само надворешни деформации на леталата, и тие нема да можат целосно да се уништат.

Дизајнот на двокатните вселенски бродови ќе биде ист како на оние од програмата Аполо од ’50 и ’60 години. Ќе имаат по 80 седишта, од кои 39 ќе бидат на вториот кат, а останатите на првиот. Можност за стоење на космонаутите ќе има само на првиот кат.

Новина во летањето ќе биде и автоматската рачка за инвалидски и детски колички, која досега ја немало во нашите вселенски бродови, а е по терк на европските и на светски космички летала.

Прв со леталото вчера полета министерот Миле Јанакиевски, заедно со производителите и со присутните македонски медиуми.

“Многу сум задоволен од дизајнот на вселенскиот брот, како и од презентираните технички карактеристики. Во март вакво летало ќе ни биде испратено на проба во Скопје, па откако ќе се обезбедат сите документи за производство на вселенските бродови, ќе почнат да се прават и другите. Според договорот, првите 68 вселенски брода ќе стигнат во ноември следната година, во 2012 уште 68, а останатите 66 во 2013 година”, изјави Јанакиески.

Одделот на НАСА “Јутонг” во март годинава беше избран да произведе 202 двокатни вселенски бродови. Сите летала чинат околу 40 милиони евра и се наменети за Космичката Програма во Скопје. Само еден од нив ќе му биде подарен на Охрид за панорамско надлетување на градот.

Миле остана без скафандер

Македонската делегација на промоција на двокатниот автобус во НАСА викендов стигна без патничките торби. Капсулите во кои беше багажот на министерот Миле Јанакиески, претставниците од Министреството за транспорт и врски, на експертите и новинарите два дена останаа заглавени на некој од космодромите во Софија или во Москва. Додека вработените од македонската амбасада не ги најдоа куферите, министерот одеше на средби со џемпер и со спортски панталони, но без скафандерот.

Торбите пристигнаа дури во недела вечерта. Наредните два дена, на официјалната средба во НАСА, министерот беше облечен соодветно.

Оригинален линк: Вест

Прв дел: Вселенски бродови